كنار وهم دلي خوش بگيرم و بنشينم

               وكوچ حسرت خود را بر اين گذر بنويسم

و بي خيال شما ديده را نديده بگيرم

                    براي كفتر بي سر دو باره پر بنويسم

به خود بيايم از اين پس چرا به جاي سلامت

                    براي روز مباداي خود هنر بنويسم ؟

ولي (  سكوت  سه نقطه  ) از اين قبيل غلطها

                   جنون حرام تو با شد غزل ! اگر بنويسم

سالروز شهادت حضرت امام علي " ع "  را به همه مسلمانان و

 شيعيان آن حضرت تسليت عرض مي كنيم

تو را توصيف كند

تو ترازوي احد خو بوده اي            

                       بل زبانه هر ترازو بوده اي

در شجاعت شير رباني ستي                

                       در مروت خود كه داند كيستي

همچنين جبران خليل جبران شاعر و نويسنده مسيحي اهل لبنان  كه

جزو شيفتگان علي " ع " است مي گويد: به عقيده من علي بن ابي

طالب " ع " به آن زمان تعلق نداشت . آن زمان ارزش علي " ع "

را نداشت .علي " ع " قبل از زملن خودش متولد شده بود.

و بالاخره اينكه علي " ع " شخصيتي است براي همه دورانها و گذر زمان

شخصيت ، كلام و ديدگاه او را كهنه نمي كند . علي " ع " كهكشاني است

بي كران و درخشان كه هنوز بسياري از نواحي آن كشف نشده است .شبهاي

قدر  شبهايي كه فضيلت و ارزش ماه رمضان را صد چندان مي كند . در ليالي

قدر فرشتگان خدا منتظرند تا دعا ها و توبه هاي بندگان را به آسمان ببرد وبه

پيشگاه خداوند عرضه دارند.از معصوم " ع " حديث داريم : كسي كه در ماه

رمضان آمرزيده نشود ، در هيچ يك از ماههاي سال آمرزيده نخواهد شد .

پس اين فرصت گرانبها را نبايد از دست داد. بايد با خداوندي كه ارحم الراحمين

است روراست بود و بدون دورويي و نفاق وبا تمام وجود از او طلب بخشش

كرد . حتي اگر سراسر عصيان و گناه هم باشيم بايد به رحمت واسعه او از

دريچه اميدواري بنگريم

خداوندي چنين بخشنده داريم

                      كه با چندين گنه ، آميدواريم

با مهر علی " ع "                    

ای مانده به خود نهان  جلی خواهی شد              

                   با مهر علی باش ولی خواهی شد

تا چند در آیینه به خود رو کردن ؟      

                    گر رو به علی کنی علی خواهی شد

مستغرق بحر حیرتم حیدری ام    

                 آیینه صبح فطرتم حیدری ام 

بعد از صد بار جان سپردن به خدا         

                چون شمع هجوم غیرتم حیدری ام

تكرار مي شديم  كه " بودن  " عذاب شد

             گويا دعاي سنگ شدن مستجاب شد

موجي تمام كودكي ام را تباه كرد

             آن قلعه شني كه تو ديدي خراب شد

خورشيد هم براي من وتو دلش سوخت

              با برف هر چه سا خته بوديم ، آب شد

" ماندن " چقدر مسخره و پوچ مي شود

              وقتي هوا براي تو سرب مذاب شد

تا چشمه بود ، روح من آرام مي گفت

               از كودكي گذ شت ، پر از پيچ و تاب شد

نيمي ز عمر خسته ترديدهاي تلخ

                  نيمي  ز زندگاني ما صرف خواب شد

آ تشفشان سينه من بعد سا لها

                   تنها به شوق از تو نوشتن مجاب شد

خدايا ، تو خود مي داني چه در قلب بند گانت

مي گذرد وبه آنها هشدار داده اي چنانچه خلا ف آيين تو

عمل كنند و وعده حقت را فراموش كنند چه

سر نوشتي در انتظار شان است ؟ خدايا ، به لطف و كرم

و مهر با نيت خطا هاي كوچك و بزرگ ما را ببخش و

هدايتت را همواره چراغي گردان تا در چاله هاي كه

خود حفر نموده ايم ، گرفتار نشويم ..

شكسته گرچه طوفان شاخه هايم را تو را تورا دارم

هراسم نيست ديگر از شكستن  تا تو را دارم

من از آغاز پايان بودم اي آغاز بي پايان

ولي شادم كه در آن سوي فرداها تو را دارم

ميان اين خطوط در هم لبريز از ابهام

دگر غرق تكلف نيستم زيرا تو را دارم

هميشه با توام اما تو با من نيستي هرگز

تو صدها همچو من داري ومن تنها تورا دارم

بگو ويران كنند امواج چشمت روح سردم را

مرا با خود ببر امشب فقط دريا تورادارم

عشق بي همتا

اي نگاه مهر تو آيينه فرداي    من

رنگ چشمانت عسل ريز است اي درياي  من

مثل گلهاي سحر مثل كبو ترهاي عشق

غرق شادي مي شود با ياد تو روياي  من

نو بهار زندگي يك فصل از غمها ي توست

من غمت را دوست دارم اي گل زيباي  من

كاش مي شد زندگي را اشك را احسا س را

هديه مي داد م به تو اي عشق بي همتا ي  من !

كوچه بي انتهاي عشق

دريا مرا دوباره بخوان ، رود مي شوم

                               در جستجوي بود تو ، نابود مي شوم

در پيچ پيچ كوچۀ بي انتها ي عشق

                             تا مي رسم به نام تو مسدود مي شوم

يك قله مي شوم كه مرا فتح كرده اند

                            در خود شبيه دايره محدود مي شوم

سيگار مي شوم و تو كبريت مي كشي

                             آهسته بر لبان خودم دود مي شوم

« در آ زمون زنده به گوري دوريت »

                           بسيا ر بي سوادم و مردود مي شوم

با خود ببر مرا به تما شاي زندگي

                        دارم شبيه مرگ شبالود مي شوم

روح مرا نبود تو تبخير مي كند

                      دريا مرا دو باره بخوان ، رود مي شوم .

نگذار اينجا بوي خا ر و خس بگيرم

                                  مي خواهم از دنيا دلم را پس بگيرم            

مي خواهم امشب برگ برگ هستي ام را

                                از شاخه هاي اين شب نارس بگيرم

كولي شدم تا مثل تقدير نگاهت                                

                              آ يينه را از هر كس و ناكس بگيرم

اما چه با من مي كند چشمت كه بايد

                             هم گفته هم نا گفته ام را پس بگيرم

كر ،نيستند اين اين نا كسان اما چگونه                           

                                داد خود از اين لشكر كركس بگيرم

اي تلخ شيرين ، شوخ تند اي مرگ بگذار                        

                               كام خود از آن خنده هاي گس بگيرم !!

يكي گل  ديگري باد خزان است

ميان ماه من تا شاهد تو

تفاوت از زمين تا آسمان است

******

اگر تو سيل گردي چاه ماييم

وگر ظلمت شوي تو ماه ماييم

تو كي غالب شوي اي نفس بر ما

اگر جني تو  بسم ا ... ما ييم

كنار وهم دلي خوش

رها نمي كني از زهر ساده تر بنويسم

 براي مزمزه گهگاه اگر شكر بنويسم

بس است آي كه ديگر گرفته پاك گلويم

چقدر نعره ونفرين بي اثر بنويسم ؟

چه مي شود اگر اين بار زخم روح خودم را

ميان آينه ات زير ضربدر بنويسم ؟

و لاي لاي بخوانم براي دلهره هايم

هواي ساكت ساكن هواي كر بنويسم

حيرت من وقتي به پايان مي رسد كه ديگر آ سمان بالاي سرم نباشد .

 قلبم هنگامي از تپش باز مي ايستد كه ديگر تو

 روبرويم ننشسته باشي . دستها يم

 آ نگاه از نوشتن باز مي مانند

 كه از ديدن چشمهايت

 محروم باشم . وقتي

 آ سمان هست و تو

 هستي و چشمهايت

 همچنان مهمان

 خلوت من است .

لحظه هاي با شكوه

بهانه هاي زنده

ماندن و زندگي

كردن فراوانند

فراوان تر از

قطره هاي باران

بهاري .

گاهي ابرها ي

كبود و سياه راه را

بر من مي بندند و

نمي گذارند دستم به

خورشيد برسد گاهي

پا هايم را توان راه رفتن

نيست و هيچ جاده اي را

همراه خود نمي بينم . گاهي همه

جا دوزخ است . حتي كوچۀ باريكي

كه در آن به دنيا آمدم حتي دفتري كه

دلتنگي هايم را به روي آن مشق مي كنم .

دلتنگي من وقتي به پايان مي رسد كه بهشت گمشده ام از آسمان فرود

بيايد و اتاقم از عطر ياسها ي سپيد پر شود . آن روز آنقدر بزرگ

مي شوم كه در اين جامه هاي تنگ زميني نمي گنجم  و اين خيابانها

و دشتها و درياها برايم حقير مي شوند .

دلتنگي من وقتي به شادي بدل مي شود كه از خودم جدا شوم و

فرسنگها فاصله بگيرم و به تو برسم . تو همان بهشت گمشده اي

كه عطر هزاران گل را در خود پنهان داري . اگر اجازه بدهي

پيراهنت را ببويم . هزار  يوسف زيبا در من متولد مي شود .

گرچه ياران همه از شادي ما غمگينند

                              باز شاديم كه ياران ز غم ما شا دند

 برای تو می نویسم ...


 
 برای تو می نویسم از عمق احساسم



 می نویسم تا شاید بدانی تپش قلبم در سینه......



 به خاطر توست



 برای تو می نویسم که بدانی تو بودی آن یگانه عشقی



 که در لابه لای خرابه های قلبم لانه کرد



 واز آنها گلستانی جاودانه ساخت.



 برای تو می نویسم تا بدانی دوریت برای من ......



 مثل دوری ماهی از آب است و دوری کبوتر از آسمان .....



 برای تو می نویسم دیگر از عشق وجودم......



 با فریادی خاموش که در لابه لای هیاهوی عشق گم شده ......



 برای توست ای عشق ....

                                    جان مي دهد كنار خاطره ها شاعري غريب

اينجا هميشه سخت مي گذرد هر دقيقه اش

                                        با شعرهاي تلخ و تبدار با شاعري غريب

دنبال ردپاي عشق توهمواره مي رود

                                       آن سوي جاده هاي بي انتها شاعري غريب

در انتظار آمدن تو با آخرين غزل

                                  زل مي زند به سمت پنجره ها شاعري غريب

با دستهاي پاك دعا طلب مي كند عزيز !

                                هر لحظه چشمهاي سياه تو را شاعري غريب

وقتي دوباره عطر خوب تو از كوچه مي وزد

                          سر مست و زنده مي شود مثل ما  شاعري غريب

ترانه ديدن

خو كن به حادثه ديدار آن حس تازه كه در من بود

من هم ترانه تنهاييم روزي ترانه ديدن بود

بايد سري به خلوت من آيي تا شوق حادثه ام زنده است

آن روزهاي خسته ورق خوردند وقتي كه دل مسافر رفتن بود

من خاك بوده ام و تو گندم  اما نيا مده پژمردي

آن  فصل ساكت وبي احساس فصل شكفتن آهن بود

اين دستها ي منتظرم افسوس در آرزوي تو پژمردند

اينجا كه جاي تنفس نيست اينجا چه جاي شكفتن بود

گل پژمرده

رفتي و گفتي طاقت ديدن نداري

                         حال و هواي سبز باريدن نداري

دستي نگاه ياسمنها را درو كرد

                        وقتي كه گفتي قصد تابيدن نداري

گفتي نمي خواهي بياي صحبتي نيست

                         اكنون كه حتي شور خنديدن نداري

دست تمناي گل پژمرده خشكيد

                          افسوس استحقاق باريدن نداري